Γεώργιος Αποστολάκης: «Δεν θέλουμε άλλους κατήγορους. Θέλουμε αυτούς που θα αλλάξουν τον κόσμο.»

Άκουσα σε εκπομπή του καλού δημοσιογράφου Γ. Σαχίνη γνωστό συντηρητικό πολιτικό, ο οποίος έφυγε αηδιασμένος από το «μαντρί» του κόμματός του, ότι το παιδί του του είπε, κάπως έτσι: πάψε πατέρα να κατηγορείς και να καταδικάζεις τους διεφθαρμένους. Βγες και πες μας το όραμά σου. Αυτή η υπόδειξη του παιδιού με εντυπωσίασε. Οι νέοι θέλουν πρόταση. Πρόταση ζωής. Νοηματοδότηση του βίου τους. Όραμα.

Πάνω σε αυτό το σκεπτικό, ξεκινώ σήμερα μια σειρά «πολιτικών σημειωμάτων» με προσωπικές απόψεις και «οράματα», σαν αφορμή πολιτικής σκέψης. Απευθύνομαι ιδίως στους νέους. Όσοι με διαβάζετε και συμπορεύεστε, διαβιβάστε τα στους νέους του περιβάλλοντός σας.

Πολιτικά σημειώματα.

Πρώτο σημείωμα.

«Δεν θέλουμε άλλους κατήγορους. Θέλουμε αυτούς που θα αλλάξουν τον κόσμο.»

Η δημόσια συζήτηση έχει καταντήσει μονότονη. Ανοίγεις την τηλεόραση, διαβάζεις δηλώσεις, ακούς παρεμβάσεις — και είναι σαν να ακούς το ίδιο πρόσωπο με διαφορετικά ονόματα.

Καταγγελία. Κατηγορία. Αγανάκτηση.

Όλοι μιλούν για τα σκάνδαλα. Για τη διαφθορά. Για το σύστημα που σαπίζει.
Και έχουν δίκιο. Αλλά μέχρι εκεί.

Κανείς δεν σου λέει: με τι θα το αντικαταστήσουμε;

Κανείς δεν σου μιλάει για όραμα. Για το πώς θα είναι η Ελλάδα που αξίζει να ζήσεις. Για το πώς θα ξαναβρείς νόημα μέσα σε έναν κόσμο που σε θέλει κουρασμένο, φοβισμένο και παθητικό.

Η πολιτική σήμερα δεν εμπνέει. Διαχειρίζεται. Δεν καθοδηγεί. Ακολουθεί. Δεν συγκρούεται. Προσαρμόζεται.

Και το χειρότερο; Δεν πιστεύει σε τίποτα. Ούτε σε αρχές. Ούτε σε αξίες. Ούτε σε αλήθειες που να αντέχουν στον χρόνο.

Άλλοι κρύβονται πίσω από γενικόλογες «προοδευτικότητες». Άλλοι παίζουν με την Πίστη και την Παράδοση σαν προεκλογικό εργαλείο. Άλλοι μιλούν για «λαό» αλλά φοβούνται να του πουν την αλήθεια.

Όλοι, σχεδόν, αποφεύγουν το πιο κρίσιμο: να πουν ποιοι είναι.

Ποια είναι η κοσμοθεωρία τους. Ποιες είναι οι ηθικές τους ρίζες. Σε ποια αλήθεια πατάνε για να ζητούν την εμπιστοσύνη σου.

Οι νέοι δεν θέλουν άλλες υποσχέσεις. Θέλουν αλήθεια.

Ο νέος άνθρωπος σήμερα δεν είναι αδιάφορος. Είναι απογοητευμένος.

Δεν απέχει επειδή δεν τον νοιάζει. Απέχει γιατί δεν πιστεύει.

Γιατί διαισθάνεται ότι πίσω από τις λέξεις δεν υπάρχει ψυχή. Ότι πίσω από τα συνθήματα δεν υπάρχει σχέδιο. Ότι πίσω από τις «αντισυστημικές» κραυγές κρύβεται απλώς μια εναλλαγή προσώπων, όχι μια αλλαγή πορείας.

Γι’ αυτό και ζητά κάτι πιο βαθύ: Έναν λόγο που να καίει. Που να ρισκάρει. Που να εκθέτει αυτόν που τον λέει.

Ζητά ανθρώπους που δεν φοβούνται να πουν: «Αυτές είναι οι αρχές μου.» «Αυτό είναι το όραμά μου για τον άνθρωπο και την κοινωνία.» «Αυτό σημαίνει για μένα ελευθερία, δικαιοσύνη, ζωή.»

Όχι απλώς να ρίξουν τους άλλους. Αλλά να χτίσουν κάτι αληθινό.

Δεν αλλάζει τίποτα χωρίς σύγκρουση

Ας το πούμε καθαρά: Όποιος δεν είναι έτοιμος να συγκρουστεί με το σύστημα, δεν θα το αλλάξει.

Και σύγκρουση δεν σημαίνει απλώς καταγγελία. Σημαίνει: Να πας κόντρα σε συμφέροντα.  Να χάσεις προνόμια.  Να πληρώσεις προσωπικό κόστος.  Να πεις «όχι» εκεί που όλοι λένε «ναι».  Σημαίνει να μη θέλεις απλώς να κυβερνήσεις. Αλλά να μεταμορφώσεις.

Και αυτό απαιτεί κάτι που λείπει δραματικά σήμερα: πίστη σε ένα βαθύτερο νόημα ζωής.

Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι μόνο πολιτικό. Είναι υπαρξιακό.

Μια κοινωνία δεν καταρρέει μόνο από τη διαφθορά. Καταρρέει όταν χάνει το νόημά της. Όταν οι άνθρωποι δεν ξέρουν γιατί ζουν. Όταν η ελευθερία γίνεται κατανάλωση. Όταν η πρόοδος γίνεται αριθμοί χωρίς ψυχή.

Τότε η πολιτική καταντά διαχείριση ερειπίων.

Γι’ αυτό και η διέξοδος δεν είναι απλώς «να φύγουν οι άλλοι». Είναι να αλλάξει ο τρόπος που βλέπουμε τον άνθρωπο, την κοινωνία, την ίδια τη ζωή.

Ή θα σηκωθούμε… ή θα βουλιάξουμε

Αν περιμένεις να αλλάξει κάτι από μόνο του, δεν θα αλλάξει. Αν περιμένεις «τον επόμενο σωτήρα», θα απογοητευτείς ξανά.

Η αλλαγή θα έρθει μόνο όταν απαιτήσεις αλήθεια αντί για επικοινωνία. Όταν ζητήσεις όραμα αντί για διαχείριση. Όταν στηρίξεις ανθρώπους που τολμούν, όχι αυτούς που απλώς υπόσχονται.

Και κυρίως: όταν αποφασίσεις ότι δεν θα είσαι θεατής.

Γιατί στο τέλος, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος κυβερνά.
Είναι αν υπάρχει ακόμη λαός που θέλει να ζήσει ελεύθερα.

Και αυτό, δεν θα το απαντήσει κανένας πολιτικός. Θα το απαντήσεις εσύ.