



Τις τελευταίες ημέρες θαυμάσαμε όλοι μας τη μαζική και άνευ προηγουμένου συμμετοχή του λαού της Ελλάδας στα πάνδημα συλλαλητήρια, με αφορμή τους αδικοχαμένους ανθρώπους των Τεμπών, που έλαβαν χώρα σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας αλλά και του πλανήτη ολόκληρου. Μία συμμετοχή που μας συγκίνησε και μας έκανε να πιστεύουμε πως ίσως η ελπίδα δεν χάθηκε ακόμα. Οι φωνές όλων μας ενώθηκαν με τις σπαρακτικές φωνές των συγγενών των θυμάτων ζητώντας την παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων και όλων εκείνων που συγκαλύπτουν το έγκλημα. Οι Έλληνες έδειξαν για άλλη μια φορά πως ο λαός αυτός είναι ζυμωμένος με τις αξίες της πατρίδας και της οικογένειας. Για την πατρίδα έγινε λίγα χρόνια πριν, το μεγαλειώδες συλλαλητήριο για την Μακεδονία μας, που και τότε ο κόσμος ξεχύθηκε στους δρόμους, ενώ για την οικογένεια έγινε το τελευταίο και μεγαλύτερο όλων, λίγες μέρες πριν, αφού τα θύματα αυτήν τη φορά ήταν μικρά παιδιά, γονείς και σύζυγοι. Όλοι νιώσαμε ότι οι άνθρωποι που χάθηκαν ήταν δικοί μας άνθρωποι. Τα δικά μας παιδιά οι δικοί μας γονείς. Κανείς δε μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια
Έλα μάνα, έφτασα.
Ξέρω, δεν με βλέπεις
μα εγώ έφτασα.
Εδώ που είμαι είναι όλα πράσινα καθαρά
εκεί που πατώ και μπλε καθαρά
εκεί ψηλά που κοιτώ,
όχι σαν τα δικά σας τα βρώμικα μπλε
και πράσινα εκεί κάτω.
Είναι πολύ όμορφα και αληθινά.

Τριώδιο.
Μια περίοδος που ομολογουμένως μιλάει γι’ αυτήν, περισσότερο ο "κόσμος" παρά οι χριστιανοί.
Μια περίοδος που η Αγία μας Εκκλησία ανοίγει το βιβλίο που λέγεται κατανυκτικό Τριώδιο, ενώ παράλληλα ο διάβολος ανοίγει και εκείνος το δικό του "Τριώδιο"
Η Εκκλησία θα μας καλέσει σε προσευχή, νηστεία και αγρυπνία, ενώ ο διάβολος μας λέει πως το δικό του ‘’Τριώδιο’’ δεν έχει προσευχή και κόπο ούτε νηστεία, αλλά γλέντια με αφθονία φαγητών. Φυσικά και εκείνος προτάσσει αγρυπνίες, αλλά σε κέντρα διασκέδασης με σαρκικές απολαύσεις και ακολασίες. Ο άνθρωπος φυσικά σαν σαρκικός που είναι στις περισσότερες περιπτώσεις διαλέγει, δυστυχώς, το δεύτερο ‘’Τριώδιο’’.

Τα «Τέμπη» αλλάζουν το πολιτικό σκηνικό. Δημιουργούν νέα δεδομένα. Εξελίσσονται σε πολιτικό σεισμό.
Είναι η μαζικότερη, η πλέον ορατή πάνδημη πολιτική διαδικασία κοινωνικής συμμετοχής, με αίτημα πρώτης ανάγνωσης για Δικαιοσύνη και βαθύτερο αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη, για να αλλάξουν πολλά πράγματα στη Χώρα.
Αυτή είναι και η αξία του: Δημιουργεί προϋποθέσεις για βαθύτερες διεργασίες συνειδητοποίησης και πολιτικοποίησης. Οξυγόνο ζήτησαν τα παιδιά που χάθηκαν. «Οξυγόνο» για να αναπνεύσουν, μέσα στην οσμή της πολιτικής και κοινωνικής σαπίλας, ζητούν οι γονείς, τα αδέλφια, οι συμφοιτητές, οι φίλοι, ο απλός λαός.

«… Εδώ όμως, προβάλλεται ένας πειρασμός. Αυτό προσέξετέ το τώρα. Ένας πειρασμός φοβερός για τους Χριστιανούς.
Είναι ο εξής: Γιατί εμείς οι Χριστιανοί που επιτέλους δεν είμεθα μία αμελητέα δύναμις, μία αμελητέα ποσότης, γιατί να αφήνουμε στα χέρια των αντιθέων αυτήν την κοσμική εξουσία και να μην την αναλάβουμε εμείς; Αυτός είναι ο πειρασμός.
Αυτό το σημείο, το καταλαβαίνετε τι πάει να πει; Πολλοί με καταλαβαίνουν τώρα τι πάει να πει. Όταν δηλαδή επιστρατευθεί η Εκκλησία, οι δυνάμεις οι Χριστιανικές να αναλάβουν πάσαν κοσμικήν εξουσίαν.
Αλλά προσέξετε, η απάντησις δόθηκε ήδη σε όσα ελέχθησαν προηγουμένως. Ότι ο Χριστιανισμός δεν μπορεί να είναι μία κοσμική εξουσία αλλά ο Χριστιανισμός έρχεται να αποσπάσει από τον διαβολοκρατούμενο κόσμο ανθρώπινες ψυχές για να τις σώσει, να τους κάνει Αγίους. Τίποτε άλλο.

Καί τώρα πού τελείωσαν πάλι οἱ ἐπετειακές ἰαχές καί οἱ δεκάρικοι ἀπό κάθε λογῆς πατριῶτες καί…«πατριῶτες», καιρός νά ξαναθυμηθοῦμε ποιός εἶναι ἐκεῖνος ὁ πατριωτισμός πού μπορεῖ πραγματικά νά δώσει λύση καί διέξοδο στήν τραγική κατάσταση στήν ὁποία ἔχει βουλιάξει ὁ τόπος μας. Καί δέν ἐννοῶ φυσικά τούς κάθε λογῆς πλανῶντες καί πλανώμενους, πού μέσα ἀπό κομματικές «προτάσεις» διακηρύσσουν ὅτι θά μεταβάλουν τό πολιτικό σκηνικό καί θά ἀναγεννήσουν τήν πατρίδα: τό ἔχουμε πεῖ πολλές φορές ἐδῶ καί πολλά χρόνια (χωρίς ποτέ νά διαψευστοῦμε) ὅτι τέτοιες ἀστειότητες τυγχάνουν ὄχι ἁπλῶς μάταιες, ἀλλά καί ἐπιζήμιες: πρῶτον, γιατί ἀποπροσανατολίζουν, δημιουργοῦν ψευδεῖς προσδοκίες καί κυρίως αἰσθήματα ἐπανάπαυσης, ἐπειδή ψηφίζοντας ἕνα μέρος τοῦ λεγόμενου πατριωτικοῦ κόσμου νιώθει ὅτι ἔκανε τό καθῆκον του (καί φυσικά κάθε φορά προδίδεται καί ἀπογοητεύεται, ἀλλά δυστυχῶς μυαλό δέν βάζει) καί δεύτερον, γιατί πρόκειται ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον γιά δεκανίκια τοῦ συστήματος, πού τούς «ἐπιτρέπεται» νά βρίσκονται ἐκεῖ μόνο γιά νά ἐκτονώνουν λίγη ἀπό τήν πίεση στόν ἀτμό τῆς χύτρας, καί ὄχι μόνο δέν θά ἔρθουν ποτέ σέ πραγματική ρήξη γιά κανένα μεῖζον θέμα, ἀλλά τήν κρίσιμη ὥρα πιθανότατα θά συμπλεύσουν κιόλας – ἄμεσα ἤ ἔμμεσα – μέ τά ἀφεντικά στό ἔργο τοῦ ξεπουλήματος.

Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο: info@iepomenimera.gr