Κοινωνία, οικονομία και πολιτική

• Δικαιοσυνη και ανεξαρτησια

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ

ΕΚΤΟ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ

 

Η μάχη για τη Δικαιοσύνη και το φως της παιδείας. Η λαϊκή εντολή για μια ελεύθερη Δικαιοσύνη.

Σπάζοντας τα δεσμά Δικαιοσύνης και κυβέρνησης.

 Α.-  Το σύστημα τρέμει την αλήθεια: Η μάχη για τη Δικαιοσύνη και το φως της παιδείας

 Όταν ένα πολιτικό κίνημα θέτει ως προτεραιότητα τη Δικαιοσύνη, τη Λογοδοσία και την Κάθαρση, το υπάρχον κατεστημένο αντιδρά με ένστικτο επιβίωσης. Ξέρουν ότι αν η δικαιοσύνη λειτουργήσει πραγματικά, οι «καρέκλες» τους δεν θα είναι απλώς άδειες, αλλά θα μετατραπούν σε εδώλια. Αυτή είναι η πρώτη τους γραμμή άμυνας: η συγκάλυψη, η παραγραφή και η λάσπη προς όποιον τολμά να ζητήσει φως στα σκάνδαλα και τις τραγωδίες.

 Το πρώτο κύμα: Η άμυνα των ένοχων

Η απαίτηση για κάθαρση είναι ο άμεσος κίνδυνος για τους διεφθαρμένους. Θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο (τα μέσα ενημέρωσης που ελέγχουν, τη γραφειοκρατία, τις νομικές τρικλοποδιές) για να αποφύγουν την τιμωρία. Για αυτούς, η πολιτική είναι μια ασπίδα ακαταδίωκτου. Όταν αυτή η ασπίδα ραγίζει, το σύστημα παραλύει από φόβο.

Το δεύτερο κύμα: Ο πόλεμος κατά της ελληνοκεντρικής παιδείας

Όταν όμως το σύστημα αναδιπλωθεί, η πραγματική, η «υπόγεια» μάχη θα δοθεί στο πεδίο της παιδείας και του πολιτισμού. Και εκεί η αντίδραση θα είναι ακόμα πιο λυσσαλέα. Γιατί;

• Γιατί η ελληνοκεντρική παιδεία δεν «διορθώνει» απλώς το σήμερα, αλλά ακυρώνει το δικό τους αύριο.
• Μια παιδεία που αναδεικνύει την αθάνατη ψυχή, που συνδέει τον νέο με τις ρίζες του, την ιστορία του και το πνευματικό βάθος του Ελληνισμού, δημιουργεί πολίτες ανυπότακτους.

Οι διεφθαρμένοι πολιτικοί τρέφονται από τον «πολίτη-καταναλωτή», τον πολίτη χωρίς μνήμη, τον πολίτη που δεν πιστεύει σε τίποτα ανώτερο από την ύλη. Μια παιδεία που επιστρέφει στο νόημα και τις αξίες, τους καθιστά περιττούς. Δεν θα μπορούν πια να μας εξαγοράζουν με «pass» και κενές υποσχέσεις, γιατί θα έχουμε ξυπνήσει μέσα μας το κριτήριο της Αλήθειας.

Η ριζική αλλαγή

Η ελληνοκεντρική παιδεία είναι το «πνευματικό εμβόλιο» κατά της διαφθοράς. Είναι αυτή που θα κάνει την παρουσία των σημερινών διαχειριστών της μιζέριας μη ανεκτή. Δεν θα τους διώξει μόνο η δικαιοσύνη· θα τους αποβάλει η ίδια η κοινωνία ως ξένο σώμα.

Αυτή είναι η «προφητική προοπτική» που φοβούνται. Η σύνδεση της τιμωρίας του σήμερα με την αναγέννηση του αύριο. Μόνο έτσι σπάει το ψέμα: με δικαιοσύνη που καθαρίζει το παρόν και παιδεία που φωτίζει το μέλλον.

 

Β.- Το ρήγμα στο οχυρό: Η λαϊκή εντολή για μια ελεύθερη Δικαιοσύνη

 Δεν είναι οι δικαστικές διαδικασίες που θα φέρουν την κάθαρση.

Η κάθαρση δεν ξεκινά ποτέ από τις κορυφές των δικαστικών μεγάρων· ξεκινά από τους δρόμους και τις πλατείες. Η ιστορία διδάσκει ότι μόνο η μεγάλη λαϊκή κινητοποίηση, η οργανωμένη και ανυποχώρητη πίεση των πολιτών, μπορεί να λειτουργήσει ως ο καταλύτης που θα σπάσει τη στεγανοποίηση της διαφθοράς. Όταν η κοινωνία απαιτεί «Φως», οι κλειστές πόρτες των εξουσιών αναγκάζονται να ανοίξουν.

Η Δικαιοσύνη ως πεδίο μάχης

Όμως, ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Ένα σύστημα που σαπίζει επί δεκαετίες δεν θα άφηνε τη Δικαιοσύνη ανέγγιχτη. Τα «πλοκάμια» της διαφθοράς έχουν απλωθεί και εκεί, με δικαστές-συνοδοιπόρους που λειτουργούν ως αναχώματα στην αλήθεια, αρχειοθετώντας σκάνδαλα και καθυστερώντας τη λογοδοσία μέχρι να έρθει η λήθη.

Το δικαστήριο δεν είναι πανάκεια αν ο δικαστής σκέφτεται την επόμενη προαγωγή του από την κυβέρνηση ή την ησυχία του.

Η συμμαχία των εντίμων

Η ελπίδα μας, ωστόσο, βρίσκεται στους άλλους: στους δικαστικούς λειτουργούς που τιμούν τον όρκο τους. Σε αυτούς τους έντιμους και ικανούς που, παρά τις πιέσεις και τις απειλές, παραμένουν όρθιοι.

• Η λαϊκή κινητοποίηση πρέπει να λειτουργήσει ως ασπίδα γι' αυτούς.
• Πρέπει να τους δώσει το ηθικό έρεισμα να προχωρήσουν, κάνοντάς τους να νιώσουν ότι δεν είναι μόνοι απέναντι στα θηρία του συστήματος.
• Η κοινωνία πρέπει να απαιτήσει την αυτοκάθαρση της ίδιας της Δικαιοσύνης, ώστε οι «συνοδοιπόροι των ενόχων» να απομονωθούν και να απομακρυνθούν.

Από το πεζοδρόμιο στο εδώλιο

Όταν η λαϊκή οργή γίνει συνειδητή πολιτική απαίτηση, τότε η «σπίθα» θα γίνει πυρκαγιά που θα καθαρίσει το τοπίο. Η κάθαρση στη Δικαιοσύνη είναι η προϋπόθεση για κάθε άλλη αλλαγή. Χωρίς ανεξάρτητους δικαστές, το μανιφέστο των αξιών μας θα μείνει ένα ωραίο κείμενο στα χαρτιά.

Χρειαζόμαστε μια Δικαιοσύνη που δεν θα φοβάται την αλήθεια, γιατί θα ξέρει ότι έχει από πίσω της έναν λαό που δεν κοιμάται πια. Μια Δικαιοσύνη που θα αντιμετωπίζει τον υπουργό και τον πολίτη ως ίσους, γιατί θα αναγνωρίζει σε όλους την ίδια ιερή ευθύνη.

Η μάχη είναι διπλή: στους δρόμους για τη λογοδοσία και στις δικαστικές αίθουσες για την αλήθεια. Και σε αυτή τη μάχη, οι έντιμοι δικαστές είναι οι πολύτιμοι σύμμαχοί μας.

 Γ.- Το «αντίτιμο» της ανεξαρτησίας: Σπάζοντας τα δεσμά Δικαιοσύνης και κυβέρνησης

 Η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητη, όσο η ηγεσία της διορίζεται απευθείας από εκείνους που καλείται να ελέγξει. Στην Ελλάδα του σήμερα, ο τρόπος επιλογής της ηγεσίας των Ανωτάτων Δικαστηρίων από το Υπουργικό Συμβούλιο, ουσιαστικά από τον πρωθυπουργό, αποτελεί την κερκόπορτα της διαφθοράς. Είναι η στιγμή που ο δικαστής παύει να κοιτάζει το Σύνταγμα και αρχίζει να κοιτάζει το Μαξίμου.

1. Ηγεσία από τη βάση, όχι από την εξουσία

Η πρώτη και θεμελιώδης αλλαγή που απαιτεί το μανιφέστο μας είναι η αποσύνδεση της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από την κυβερνητική βούληση.

Η επιλογή πρέπει να γίνεται μέσα από το ίδιο το δικαστικό σώμα ή μέσω διευρυμένων θεσμικών οργάνων με αυξημένες πλειοψηφίες, ώστε κανένας πρωθυπουργός να μην μπορεί να «φυτεύει» τους αρεστούς του στις κορυφαίες θέσεις.

Μόνο έτσι ο έντιμος δικαστής θα νιώθει την ασφάλεια να συγκρουστεί με την εξουσία, γνωρίζοντας ότι η ανέλιξή του εξαρτάται από το ήθος και την ικανότητά του, και όχι από τις υπηρεσίες που προσφέρει στο σύστημα. 

2. Τέλος στη «συναλλαγή» της αφυπηρέτησης

Η δεύτερη, εξίσου κρίσιμη τομή, αφορά το φαινόμενο των «βολικών» διορισμών μετά τη συνταξιοδότηση. Είναι κοινό μυστικό ότι οι θέσεις σε «Ανεξάρτητες Αρχές» ή δημόσιους οργανισμούς χρησιμοποιούνται συχνά ως αντίτιμο εξαγοράς για δικαστικές αποφάσεις που ελήφθησαν κατά τη διάρκεια της θητείας. 

Πρέπει να θεσμοθετηθεί η απαγόρευση διορισμού αφυπηρετούντων δικαστών σε κυβερνητικές ή διοικητικές θέσεις για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (π.χ. 4-5 έτη). Ο δικαστής πρέπει να γνωρίζει ότι η καριέρα του τελειώνει στις δικαστικές αίθουσες και δεν συνεχίζεται στα σαλόνια της εξουσίας ως ανταμοιβή για τη «σιωπή» ή τη «βοήθειά» του. 

Η κάθαρση ξεκινά από το ήθος

Αυτές οι προτάσεις δεν είναι απλώς τεχνικές αλλαγές· είναι ηθικές επιταγές. Όταν αφαιρέσεις από την κυβέρνηση το δικαίωμα να «διορίζει» και να «ανταμείβει», τότε αφήνεις τη Δικαιοσύνη ελεύθερη να αναπνεύσει.

Οι έντιμοι δικαστές, που σήμερα αποτελούν τη σιωπηλή πλειοψηφία, θα βρουν τη φωνή τους. Η «σπίθα» της λαϊκής κινητοποίησης θα βρει τότε έτοιμο το έδαφος: μια Δικαιοσύνη που δεν χρωστάει χάρες, δεν περιμένει διορισμούς και δεν φοβάται να στείλει τους ενόχους εκεί που τους αξίζει.

Αυτή είναι η βάση για να αποκτήσει ξανά η πολιτική νόημα βίου: όταν ο πολίτης δει ότι ο νόμος είναι πράγματι ίσος για όλους, επειδή εκείνοι που τον εφαρμόζουν είναι επιτέλους ελεύθεροι.

• νεο πολιτικο κινημα

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ

ΠΕΜΠΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

 

 Από την τραγωδία στην αναγέννηση: Το Κίνημα που θα επιστρέψει την ψυχή στην πολιτική

Εύλογα θα με ρωτήσετε: Πιστεύεις ότι μια τέτοια νέα πολιτική κίνηση θα έπρεπε να ξεκινήσει από πρόσωπα που είναι ήδη αναγνωρισμένα για το ήθος τους ή από μια συλλογική βάση νέων ανθρώπων που θα βγουν μπροστά με ένα κοινό μανιφέστο;

Η πρότασή μου είναι η γέννηση ενός οργανικού κινήματος: η συνάντηση της εμπειρίας (της σοφίας) με την ορμή της ζωντανής ανάγκης. Το παράδειγμα των Τεμπών δεν είναι τυχαίο. Ήταν η στιγμή που η «αθάνατη ψυχή» συγκρούστηκε με την «πολιτική των αριθμών και της αμέλειας» και ο πόνος μετατράπηκε σε πολιτικό αίτημα για δικαιοσύνη και αλήθεια.

Η ιστορία δεν γράφεται σε κλειστά γραφεία από «ομάδες σοφών». Οι σοφοί και οι άνθρωποι του ήθους είναι οι φάροι, η πυξίδα που διασφαλίζει ότι το πλοίο δεν θα πέσει στα βράχια του λαϊκισμού. Όμως, η μηχανή του πλοίου είναι η βάση. Είναι οι άνθρωποι που πνίγονται από την ασφυξία της διαφθοράς, αυτοί που ένιωσαν στο πετσί τους τι σημαίνει ένα κράτος που σε αντιμετωπίζει ως αναλώσιμο «εισιτήριο».

 

Το μάθημα των Τεμπών

Η τραγωδία των Τεμπών δεν ήταν απλώς ένα δυστύχημα· ήταν η στιγμή που το προσωπείο του συστήματος κατέρρευσε. Εκεί είδαμε τη γυμνή αλήθεια: όταν η πολιτική στερείται πνευματικού βάθους και σεβασμού στην ανθρώπινη οντότητα, γίνεται δολοφονική.

Η δυναμική που γεννήθηκε από αυτόν τον πόνο είναι η μόνη αυθεντική δεξαμενή ελπίδας. Δεν είναι μια δυναμική εκδίκησης, αλλά μια δυναμική υπέρβασης. Είναι η μαγιά για ένα κίνημα που δεν θα ζητά απλώς «καλύτερους διαχειριστές», αλλά μια ριζική αλλαγή παραδείγματος.

 

Η σύνθεση: σοφία και ορμή

Το νέο εγχείρημα που χρειάζεται η Ελλάδα πρέπει να πατάει σε δύο πυλώνες:

1. Την ηθική εγγύηση: Ανθρώπους αναγνωρισμένους, που έχουν αποδείξει με τη ζωή τους ότι δεν εξαγοράζονται. Αυτοί θα είναι οι θεματοφύλακες των αρχών.
2. Τη συλλογική βάση των νέων: Εκείνους που θα βγουν μπροστά με ένα κοινό μανιφέστο, όχι γραμμένο από επικοινωνιολόγους, αλλά από την ίδια τη ζωή. Ένα μανιφέστο που θα διακηρύττει ότι ο πολίτης είναι μια ιερή, ψυχοσωματική οντότητα και όχι ένα εργαλείο παραγωγής πλούτου για τους λίγους.

 

Από τη διαμαρτυρία στην πρόταση

Ευχής έργο είναι η θλίψη και η οργή των Τεμπών —και κάθε άλλης κοινωνικής πληγής— να μην εκτονωθεί σε μια στείρα καταγγελία, αλλά να μετεξελιχθεί σε πολιτική κίνηση. Μια κίνηση που θα σπάσει τον «ξύλινο λόγο» των κομμάτων και θα μιλήσει για το νόημα του βίου.

Όταν οι νέοι αποφασίσουν να μετατρέψουν την κραυγή τους σε πολιτικό λόγο, τότε το σύστημα θα τρέμει. Γιατί τότε η αποχή θα τελειώσει. Οι άνθρωποι θα σηκωθούν από τον καναπέ όχι για να ψηφίσουν το «λιγότερο κακό», αλλά για να στηρίξουν μια πρόταση που τους αναγνωρίζει ως αθάνατες ψυχές και όχι ως αναλώσιμα εξαρτήματα μιας μηχανής.

Η ώρα της «προφητικής προοπτικής» στην πολιτική είναι τώρα. Και θα ξεκινήσει από εκείνους που δεν έχουν τίποτα να χάσουν, παρά μόνο το σκοτάδι τους.

 

Μανιφέστο επιβίωσης: πέντε σημεία για να υπάρξουμε ξανά

Οι παλιές διαχωριστικές γραμμές, δεξιά και αριστερά, πέθαναν κάτω από το βάρος της πραγματικότητας. Όταν το σπίτι φλέγεται, δεν έχει σημασία αν η φωτιά ξεκίνησε από τα δεξιά ή τα αριστερά παράθυρα· σημασία έχει αν οι ένοικοι μπορούν να συνεννοηθούν για να τη σβήσουν. Σήμερα, η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλες ιδεολογικές ετικέτες που διχάζουν, αλλά μια συμφωνία αξιών που ενώνει τη μεγάλη πλειοψηφία γύρω από το αυτονόητο: το δικαίωμά μας να έχουμε μέλλον.

Ένα νέο κίνημα, γεννημένο από τη βάση, οφείλει να προτάξει πέντε αδιαπραγμάτευτους πυλώνες. Είναι οι υπαρξιακές προϋποθέσεις για να μη γίνει ο ελληνισμός μια απλή ανάμνηση στα βιβλία της ιστορίας.

1. Δημογραφικό: η μάχη για τη ζωή

Μια χώρα χωρίς παιδιά είναι μια χώρα χωρίς αύριο. Η στήριξη της οικογένειας δεν είναι «συντηρητισμός», είναι επιβίωση. Χρειαζόμαστε μια πολιτική που θα βλέπει τη γέννηση ενός παιδιού ως την ύψιστη εθνική επένδυση και θα δίνει στους νέους την ασφάλεια, υλική και πνευματική, να δημιουργήσουν ζωή.

2. Πρωτογενής τομέας: η αυτάρκεια ως ελευθερία

Ένας λαός που δεν μπορεί να τραφεί από τη γη του είναι αιχμάλωτος των διεθνών αγορών. Η επιστροφή στην παραγωγή, η στήριξη του αγρότη και του κτηνοτρόφου, δεν είναι απλώς οικονομικό μέγεθος· είναι η ραχοκοκαλιά της εθνικής μας αξιοπρέπειας.

3. Εθνική ανεξαρτησία και ακεραιότητα

Χωρίς ασφαλή σύνορα και ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, δεν υπάρχει κράτος. Η εθνική κυριαρχία είναι η στέγη κάτω από την οποία αναπτύσσεται η δημοκρατία. Είναι το χρέος μας απέναντι στις γενιές που πέρασαν και σε αυτές που έρχονται.

4. Δικαιοσύνη, λογοδοσία, κάθαρση

Από τα Τέμπη μέχρι το τελευταίο σκάνδαλο διαφθοράς, το αίτημα είναι ένα: Τέλος στην ατιμωρησία. Όσο δεν υπάρχει πραγματική δικαιοσύνη και παραδειγματική τιμωρία για όσους προδίδουν το δημόσιο συμφέρον, ο πολίτης θα νιώθει ξένος στην ίδια του τη χώρα. Η λογοδοσία είναι η μόνη θεραπεία για τον «ξύλινο» πολιτικό λόγο.

5. Ελληνοκεντρική παιδεία και πολιτισμός

Η παιδεία μας πρέπει να επιστρέψει στις ρίζες της. Όχι ως στείρα αρχαιολατρία ή προγονολατρία, αλλά ως πηγή νοήματος. Μια παιδεία που αναδεικνύει τον άνθρωπο ως πνευματική οντότητα, που τιμά την παράδοση, τη γλώσσα και την πνευματικότητα αυτού του τόπου. Αν χάσουμε τη συνείδηση του ποιοι είμαστε, δεν έχει σημασία πόσους δρόμους θα φτιάξουμε.

 

Ποιος μπορεί να διαφωνήσει;

Αυτά τα πέντε σημεία δεν είναι ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Είναι οι όροι της ύπαρξής μας. Είναι το μανιφέστο που μπορεί να βγάλει τον Έλληνα από τον καναπέ, γιατί μιλάει για την ουσία: για την πατρίδα, την οικογένεια, το ψωμί και την ψυχή μας.

Αν μια νέα πολιτική κίνηση ξεκινήσει από εδώ, θα έχει ήδη κερδίσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας. Γιατί θα είναι η πρώτη φορά που κάποιος δεν θα ζητά την ψήφο μας για να διαχειριστεί το τέλμα, αλλά για να το γκρεμίσει.

• παιδεια και πολιτικη

 

Άκουσα σε εκπομπή του καλού δημοσιογράφου Γ. Σαχίνη γνωστό συντηρητικό πολιτικό, ο οποίος έφυγε αηδιασμένος από το «μαντρί» του κόμματός του, ότι το παιδί του του είπε, κάπως έτσι: πάψε πατέρα να κατηγορείς και να καταδικάζεις τους διεφθαρμένους. Βγες και πες μας το όραμά σου. Αυτή η υπόδειξη του παιδιού με εντυπωσίασε. Οι νέοι θέλουν πρόταση. Πρόταση ζωής. Νοηματοδότηση του βίου τους. Όραμα. 

Πάνω σε αυτό το σκεπτικό, ξεκίνησα μια σειρά «πολιτικών σημειωμάτων» με προσωπικές απόψεις και «οράματα», σαν αφορμή πολιτικής σκέψης. Απευθύνομαι ιδίως στους νέους. Όσοι με διαβάζετε και συμπορεύεστε, διαβιβάστε τα στους νέους του περιβάλλοντός σας.

Πολιτικά σημειώματα

Τέταρτο σημείωμα

 Με ρώτησε κάποιος: πιστεύεις ότι αυτή η πνευματική διάσταση της πολιτικής θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για μια νέα πολιτική κίνηση; ή θα πρέπει πρώτα να αλλάξει η παιδεία μας για να μπορέσουμε να την καταλάβουμε; Την απάντηση τη δίνω στο παρόν σημείωμα. Το σκεπτικό του αγγίζει την ουσία του προβλήματος. Αν περιμένουμε την παιδεία να αλλάξει από μόνη της μέσα σε ένα σάπιο σύστημα, δεν θα αλλάξει ποτέ, γιατί το σύστημα την θέλει «εργαλειοποιημένη». Η πολιτική πράξη είναι αυτή που πρέπει να σπάσει τον φαύλο κύκλο. Το συμπέρασμα αυτό αναδεικνύει την ανάγκη για μια νέα πολιτική κίνηση που θα λειτουργήσει ως «επιταχυντής» της πνευματικής αφύπνισης.

 

 

Το πολιτικό ρήγμα: Η πνευματική επανάσταση που δεν μπορεί να περιμένει

Υπάρχει μια παγίδα στην οποία πέφτουμε συχνά. Πιστεύουμε ότι για να αλλάξει η χώρα, πρέπει πρώτα να αλλάξει η παιδεία μας. Όμως, ας είμαστε ειλικρινείς. Ποιο διεφθαρμένο σύστημα θα επέτρεπε ποτέ μια παιδεία που απελευθερώνει την ψυχή, που διδάσκει την κριτική σκέψη και τις αιώνιες αξίες; Κανένα. Οι διαχειριστές του τέλματος θέλουν «νοικοκυραίους» καταναλωτές και πειθαρχημένους ψηφοφόρους, όχι συνειδητοποιημένες πνευματικές οντότητες.

Η πολιτική ως «Δούρειος Ίππος»

Αν περιμένουμε την κοινωνική ωρίμανση για να δράσουμε, θα ηττηθούμε από τον χρόνο. Η λύση είναι μία: η δημιουργία μιας νέας πολιτικής κίνησης που θα θέσει την πνευματική διάσταση του ανθρώπου ως την απόλυτη προτεραιότητα. Δεν χρειαζόμαστε άλλη μια παράταξη διαχείρισης, αλλά μια κίνηση που θα συγκρουστεί με το «κατεστημένο της ύλης».

Αυτή η κίνηση δεν θα υπόσχεται μόνο δρόμους και επιδόματα. Θα υπόσχεται τη θωράκιση της αξιοπρέπειας της ψυχής.

Γιατί αυτό θα συνεγείρει τους νέους;

Οι νέοι σήμερα ασφυκτιούν γιατί νιώθουν ότι η πολιτική είναι ένας «στενός κορσές». Όταν όμως εμφανιστεί ένας λόγος που μιλάει για την ελευθερία πέρα από την κατανάλωση, για την ηθική πέρα από το συμφέρον, και για τον άνθρωπο ως «αθάνατη ύπαρξη», τότε γεννιέται η ελπίδα.

Μια τέτοια κίνηση θα λειτουργήσει ως επιταχυντής.

Θα σπάσει το μονοπώλιο του ξύλινου λόγου: Θα αναγκάσει το σύστημα να αναμετρηθεί με ιδέες και όχι με λάσπη.

Θα επιβάλει τη νέα παιδεία: Μόνο μέσα από την πολιτική εξουσία μπορείς να αλλάξεις τα αναλυτικά προγράμματα, να φέρεις την τέχνη, τη φιλοσοφία και την πνευματικότητα στα σχολεία, κόντρα στα συμφέροντα που θέλουν τους νέους ημιμαθείς.

Θα δώσει νόημα στην αντίσταση: Η σύγκρουση με τη διαφθορά δεν θα είναι πια μια μάχη για το ποιος θα πάρει το «ταμείο», αλλά μια μάχη για το ποιος θα προστατεύσει την ιερότητα της ζωής.

Η πολιτική είναι το κλειδί

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε δεκαετίες. Η πολιτική πρέπει να γίνει το όχημα που θα μεταφέρει τις αξίες από το περιθώριο στο κέντρο της ζωής μας. Χρειαζόμαστε ανθρώπους που πολιτεύονται με «φόβο ψυχής» και όχι με φόβο για τις δημοσκοπήσεις. Όταν η πολιτική δει τον άνθρωπο στις πραγματικές του διαστάσεις —τις πνευματικές και αιώνιες— τότε και μόνο τότε η αποχή θα μετατραπεί σε συμμετοχή και η απελπισία σε δημιουργία. Η νέα γενιά δεν περιμένει διαχειριστές· περιμένει έναν λόγο που να της θυμίσει γιατί αξίζει να αγωνίζεται.

• πολιτικη και ηθικη

Άκουσα σε εκπομπή του καλού δημοσιογράφου Γ. Σαχίνη γνωστό συντηρητικό πολιτικό, ο οποίος έφυγε αηδιασμένος από το «μαντρί» του κόμματός του, ότι το παιδί του του είπε, κάπως έτσι: πάψε πατέρα να κατηγορείς και να καταδικάζεις τους διεφθαρμένους. Βγες και πες μας το όραμά σου. Αυτή η υπόδειξη του παιδιού με εντυπωσίασε. Οι νέοι θέλουν πρόταση. Πρόταση ζωής. Νοηματοδότηση του βίου τους. Όραμα. 

Πάνω σε αυτό το σκεπτικό, ξεκίνησα μια σειρά «πολιτικών σημειωμάτων» με προσωπικές απόψεις και «οράματα», σαν αφορμή πολιτικής σκέψης. Απευθύνομαι ιδίως στους νέους. Όσοι με διαβάζετε και συμπορεύεστε, διαβιβάστε τα στους νέους του περιβάλλοντός σας.

Πολιτικά σημειώματα

Τρίτο  σημείωμα

Το παρόν σημείωμα χτυπάει στην καρδιά της κρίσης: η πολιτική έχει μετατραπεί σε μια στεγνή άσκηση λογιστικής, ενώ θα έπρεπε να είναι μια άσκηση ανθρωπολογίας. Όταν ο πολίτης αντιμετωπίζεται απλώς ως «ΑΦΜ», «ψηφοφόρος» ή «καταναλωτής», η πολιτική χάνει την ιερότητά της.

 

Πέρα από την τετραετία: Η πολιτική ως φροντίδα της ψυχής

Υπάρχει μια θεμελιώδης πλάνη στον τρόπο που μας κυβερνούν. Μας αντιμετωπίζουν σαν να έχουμε ημερομηνία λήξης. Για τον μέσο πολιτικό —υπουργό, δήμαρχο ή περιφερειάρχη— ο άνθρωπος είναι μια στατιστική μονάδα που πρέπει να «τακτοποιηθεί» μέσα στον χρονικό ορίζοντα μιας θητείας.

 

Το τέλμα της κοντόφθαλμης πολιτικής

Σχεδιάζουν δρόμους, μοιράζουν επιδόματα και εξαγγέλλουν έργα με το βλέμμα στην κάλπη. Όλα εξαντλούνται στο υλικό, στο προσωρινό, στο μετρήσιμο. Όμως ο άνθρωπος δεν είναι μόνο το σώμα του που χρειάζεται πεζοδρόμια, ούτε μόνο το πορτοφόλι του που πιέζεται από τους φόρους. Ο άνθρωπος είναι μια ψυχοσωματική οντότητα. Έχει ανάγκες πνευματικές, ανάγκη για ομορφιά, για δικαιοσύνη, για σύνδεση με το αιώνιο.

Όταν η πολιτική αγνοεί την αθάνατη ψυχή, μετατρέπεται σε μια στείρα διαχείριση της καθημερινότητας που δεν εμπνέει κανέναν.

 

Η επανάσταση του νοήματος

Τι θα γινόταν αν ένας πολιτικός μας κοιτούσε στα μάτια και δεν έβλεπε έναν «πελάτη», αλλά μια αθάνατη ψυχή;

Η παιδεία δεν θα ήταν η προετοιμασία για την αγορά εργασίας, αλλά η καλλιέργεια του πνεύματος και της αρετής.

Η αρχιτεκτονική των πόλεων δεν θα ήταν τσιμέντο και εργολαβίες, αλλά η δημιουργία χώρων που αναπαύουν το βλέμμα και την ψυχή.

Το περιβάλλον δεν θα ήταν «πόροι προς αξιοποίηση», αλλά η ιερή δημιουργία που οφείλουμε να παραδώσουμε ανέγγιχτη.

 

Από την κατανάλωση στην ύπαρξη

Η σημερινή πολιτική είναι «πολιτική κατανάλωσης». Υπόσχεται περισσότερα υλικά αγαθά για να καλύψει το εσωτερικό κενό. Αλλά το κενό δεν γεμίζει με pass και υποσχέσεις. Γεμίζει με νόημα βίου.

Οι νέοι σήμερα νιώθουν αυτή την πνευματική ασφυξία. Δεν θέλουν έναν διαχειριστή που σκέφτεται σε βάθος τετραετίας, αλλά έναν ηγέτη που αντιλαμβάνεται την ιστορική και πνευματική ευθύνη απέναντι στον άνθρωπο ως εικόνα του Θεού (ή ως οντότητα με αιώνια προοπτική).

 

Η έξοδος από το τέλμα

Η πραγματική σύγκρουση με το σύστημα δεν γίνεται με κραυγές για τα σκάνδαλα των άλλων. Γίνεται με την πρόταση ενός νέου πολιτισμού. Ενός πολιτισμού που βάζει τον άνθρωπο, τον ολόκληρο άνθρωπο, τον πνευματικό άνθρωπο, στο επίκεντρο.

Μόνο αν η πολιτική αποκτήσει ξανά μεταφυσικό βάθος και ηθικό ανάστημα θα καταφέρει να συνεγείρει. Μόνο τότε οι νέοι θα σηκωθούν από τον καναπέ: όταν νιώσουν ότι κάποιος δεν θέλει απλώς την ψήφο τους, αλλά σέβεται την ψυχή τους. Την υπόστασή τους!

 

• πολιτικη και όραμα

Άκουσα σε εκπομπή του καλού δημοσιογράφου Γ. Σαχίνη γνωστό συντηρητικό πολιτικό, ο οποίος έφυγε αηδιασμένος από το «μαντρί» του κόμματός του, ότι το παιδί του του είπε, κάπως έτσι: πάψε πατέρα να κατηγορείς και να καταδικάζεις τους διεφθαρμένους. Βγες και πες μας το όραμά σου. Αυτή η υπόδειξη του παιδιού με εντυπωσίασε. Οι νέοι θέλουν πρόταση. Πρόταση ζωής. Νοηματοδότηση του βίου τους. Όραμα. 

Πάνω σε αυτό το σκεπτικό, ξεκίνησα μια σειρά «πολιτικών σημειωμάτων» με προσωπικές απόψεις και «οράματα», σαν αφορμή πολιτικής σκέψης. Απευθύνομαι ιδίως στους νέους. Όσοι με διαβάζετε και συμπορεύεστε, διαβιβάστε τα στους νέους του περιβάλλοντός σας.

 Πολιτικά σημειώματα

Δεύτερο  σημείωμα

Το τέλος των διαχειριστών: Γιατί η νέα γενιά δεν ζητάει «σωτήρες», αλλά νόημα

Ζούμε στην εποχή του μεγάλου «copy-paste». Αν κλείσεις τα μάτια και ακούσεις μια πολιτική συζήτηση στην τηλεόραση ή ένα scroll στα social media, δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις ποιος μιλάει. Το σενάριο είναι πάντα το ίδιο: μια ατέρμονη ανταλλαγή κατηγοριών, μια στείρα καταγγελία σκανδάλων, ένας «ξύλινος» λόγος που ανακυκλώνει τη διαφθορά για να την κάνει όπλο.

Η παγίδα της καταγγελίας

Οι πολιτικοί σήμερα μοιάζουν με παίκτες σε μια παρτίδα σκάκι όπου κανείς δεν κοιτάζει τη σκακιέρα, παρά μόνο πώς θα ρίξει τον αντίπαλο από την καρέκλα. Στοχοποιούν πρόσωπα, αλλά αφήνουν ανέπαφο το σύστημα. Μιλάνε για το «σήμερα» λες και δεν υπάρχει «αύριο». Και το χειρότερο; Μιλάνε για εμάς, χωρίς εμάς.

Γιατί οι νέοι απέχουν; Γιατί μένουν στον καναπέ; Όχι από τεμπελιά. Αλλά από ένστικτο αυτοπροστασίας. Όταν ο λόγος ενός πολιτικού στερείται ηθικού έρματος, όταν οι αξίες του (θρησκευτικές, φιλοσοφικές, ανθρωπιστικές) χρησιμοποιούνται σαν προεκλογικά αξεσουάρ, τότε η πολιτική παύει να είναι λειτούργημα και γίνεται «μάρκετινγκ εξουσίας».

Το έλλειμμα οράματος

Πού είναι το όραμα για μια κοινωνία που δεν θα μετράει μόνο δείκτες οικονομίας, αλλά δείκτες ευτυχίας και δικαιοσύνης; Πού είναι η πρόταση για την έξοδο από το τέλμα; Σήμερα, η πολιτική έχει κατρακυλήσει στη διαχείριση της μιζέριας. Κανείς δεν τολμά να μιλήσει για το «νόημα του βίου». Κανείς δεν προτείνει μια σύγκρουση με το κατεστημένο που να μην είναι απλώς μια εναλλαγή προσώπων, αλλά μια αλλαγή παραδείγματος.

Η ανάγκη για «Προφητικό Λόγο»

Οι νέοι δεν θέλουν άλλους «τεχνοκράτες» ή «επαγγελματίες καταγγελιολόγους». Απαιτούν έναν λόγο προφητικό. Και προφητικός λόγος δεν σημαίνει να προβλέπεις το μέλλον, αλλά να έχεις το θάρρος να πεις την αλήθεια στο παρόν, ακόμη κι αν έχει κόστος.

• Θέλουν ηγέτες που να πολιτεύονται με βάση αρχές, όχι με βάση τα focus groups.
• Θέλουν ανθρώπους που να πιστεύουν σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό τους, είτε αυτό είναι η πνευματικότητα, είτε ένας βαθύς ανθρωπισμός, είτε η ακλόνητη ηθική.
• Θέλουν να δούν τη σύγκρουση με το σύστημα να γίνεται πράξη, όχι σύνθημα σε αφίσα.

Σπάσε το ψέμα

Η αποχή δεν είναι σιωπή, είναι μια βουβή κραυγή αηδίας. Όμως, η αλλαγή δεν θα έρθει από αυτούς που ήδη κάθονται στις δερμάτινες καρέκλες. Θα έρθει όταν εμείς αρνηθούμε να καταναλώσουμε τον «ξύλινο λόγο» τους. Όταν απαιτήσουμε η πολιτική να επιστρέψει εκεί που ανήκει: στην υπηρεσία του Ανθρώπου και του Πνεύματος.

Το σύστημα τρέφεται από την αδιαφορία μας. Φοβάται όμως την αλήθεια. Αν βρεθεί ένας λόγος που να δονεί την ψυχή, που να προσφέρει ελπίδα και όχι απλώς «παροχές», τότε ο καναπές θα αδειάσει.

Μέχρι τότε, ας μην τους κάνουμε τη χάρη να συνηθίσουμε το σκοτάδι. Η πολιτική ή θα είναι η τέχνη του να χτίζεις έναν καλλίτερο κόσμο, ή θα είναι απλώς ένας θόρυβος που αξίζει να αγνοήσουμε.

Είναι η ώρα να απαιτήσουμε το Αληθινό.